Dag één: 7 april  Simpelveld - Volkerich

 

Direct moet ik een aanvulling geven op onze christelijke cultuur: Jezus heeft vele volgelingen gekregen. Dat zijn de al om bekende christenen. Maar moeder Maria heeft vele dochters gekregen. Daarom bestaat er onder vrouwen die Maria genoemd worden een alledaagse devotie. Om kort te zijn , een leger van Maria's die hun handen-uit-de-mouwen steken wanneer er in zo een pelgrimstocht een kleinigheid over het hoofd wordt gezien.

In dit geval was bijvoorbeeld, voor de blinde pelgrim Piet, de begeleider niet komen opdagen. Geen nood, Maria blondina bood zich gelijk aan als invaller. Samen pakten we het estafettestokje beet. Vervolgens renden we achter de andere pelgrims aan. Meer dan 100 enthousiaste bedevaartgangers snelden het Damiaan-seminar voorbij. Hoewel ook daar een meer dan levensgroot "afschrikwekkend "standbeeld stond dat iedereen deed verstijven. Desondanks spoeden mijn mede- pelgrims zich zuidwaarts door Simpelveld. Dus ik beloof op de vierde dag dit kunstwerk beter te beschrijven.

Mijn eerste Maria-metgezel in was niet alleen een atlete, zo lette evenwel ook op het kleine: we hielden halt voor een klein Mariabeeldje. Een voorproefje van 'de sterre-der-zee '. Ik knielde snel en zong even: "oh, reinste der schepselen o moeder en maagd die in uw armen het jezuskind draagt.. "

Nog na-neuriënd gingen we al snelwandelend het Loreto-klooster voorbij. Daar wonen nu nog de laatste van mijn geliefde 'zusters van het arme kind Jezus '. Tot mijn grote verrassing hebben ze mij en alle pelgrims een afscheidserenade gegeven.

Daarom holde ik vol gespannen verwachtingen achter mijn Maria blondina. We waren al afgezakt tot in de achterhoede van de stoet. Ik wist evenwel dat deze route leidde naar Holset. Daar waar de kerk staat die gewijd is aan de heilige genoveva. Zij is immers de patrones van de blinde. Stiekem voelde ik in me het verlangen groeien om door de priester het wijwater over mijn ogen gesprenkeld te krijgen. Doch deze visioenen verdwenen al gauw naar de achtergrond. De weg ging stijl omhoog. Ik kreeg een beetje het gevoel alsof we opgingen naar de heilige stad.

Toch deden we voor Holset nog een verrassende ontdekking.

Dat was het zaalkerkje – Dionisiuskerk - in Nijswiller. Mijn metgezel in sprong de trappen op en ik huppelde achter haar aan. Buiten was het warm en binnen was het heerlijk koel. dankbaar gingen we in de banken zitten. "Wat een machtige grote stille ruimte, "fluisterde ik mijn Maria in het oor. "Ben je gek, "zei ze. "Het is maar een klein kerkje. "Desondanks bleef ik mij verwonderen of het leek dat onze Lieve heer de hemel voor mij opende. Stilletjes bad ik: "wees barmhartig voor allen die reeds gestorven zijn… "

Natuurlijk waren wij weer de laatste die de kerk uitgingen. Daarom zetten we flink de pas er weer in. Daarna werd het een soort speurtocht: steekt de weg over, negeer de doodlopende weg. Elke pelgrim zou daarover piekeren. Ik had wel wat anders te doen. Af en toe tikte ik met een blindenstok op het asfalt daarna weer in de berm. "Die hoef je je niet te gebruiken, "zei mijn sportieve vriendin. "Oké, dan maar opvouwen die witte stok. Dan kan hij dienen als stuurknuppel voor ons beiden, "opperde ik. "Zo, hier is een mooie brede asfaltweg. Dan kunnen we goed doorlopen, "zei Maria.

Plots werd onze vaart gestuit en stonden stil voor de bendictijner-abdij.

. "Moeten we nog maar binnen? Het ziet er allemaal heel imposant uit. Waar moeten we precies wezen...? " "Als het een puzzel wordt ga ik liever naar de miniatuurrotten van Lourdes, "stelde ik kordaat voor. Waarop ik vervolgde: "ik heb een zwak voor Bernadette. Een schriele puber. De vader zat in de gevangenis. Ze was ongeletterd, dat brutale nest ging naar de pastoor en zei tegen hem dat ze de hemel koloniën had ontmoet die haar de boodschap had gegeven dat ze onbevlekt was ontvangen en dat Bernadette en kerk moest bouwen… "

Sorry Piet, ik werk als een paard. Ik ben niet onbevlekt en ik zie ook niet zo gauw waren we in moeten… "

"Het geeft niks, Maria, "zei ik manmoedig. " Ik zou wel duvels graag iets willen bekijken. "Evenwel ik merkte heel goed dat de overige pelgrims voortijlden alsof ze de wedstrijd zouden verliezen.

"Ik heb om 5:30 even gauw ontbeten. Hoe laat zal het zijn, "vroeg ik wat benepen. Mijn maag begon te knorren en ik merkte toen pas dat ik een rugzak droeg van zowat bijna 20 kg aan broodtrommel, boeken en allerhande groentesoortjes. Ik had van Frodo thuis de opdracht gekregen om uit te bazuinen dat ik een bio boer was en koopwaar had. "Marskramer in nood, "mompelde ik zachtjes.

"Nee Piet, "zei mijn Maria verontschuldigend. "Overal staan kruisbeelden. Die kun je alleen maar betasten als je hoog te paard zit. "

Al wandelend las mijn Maria voor uit de reisgids: "De pastoor van Holstet heeft nog een verhaal weten te creëren om zijn bedevaartsoord voor blinden in stand te houden. Hij zocht een Keltische oorsprong waarbij druïden reeds de geneeskracht hadden proberen aan te tonen. Er waren evenwel geen bewijzen… "Je kunt er altijd wel weer wat voor bedenken, "filosofeerde Maria Blondina verder. "En nu wordt er meer geld verdiend door er bruiloften en feesten te vieren!

 

"

 

"Kijk dat zijn allemaal Timuli-grafheuvels. Prachtige cirkels als je dan eens bedenkt hoeveel mensen daar wel begraven zouden zijn. Koningen, kinderen…. " Onze verwondering hield al gauw op, want we waren inmiddels een smal karrenspoor aan het volgen dat overliep in een holle weg. Af en toe passeerden we een bedevaarder of een fietser die ons dwong de berghelling op te klauteren.

Na een uurtje van klauteren, schuifelen en zweten belanden we toch nog in Volkerich.

"Is dit al Duitsland, "vroegen we ons af. We vielen nog net met de neus in de boter voor een klein wegkapelletje met vele heiligenbeelden. Petrus met zijn sleutel, Servaas die ook al een sleutel droeg en Antonius  die al 1000 maal en nog eens 1000 maal is aangeroepen om het verlorene terug te vinden. natuurlijk besef ik heel goed dat ik niet in heiligen hoeft te geloven. Toch zijn ze vaak bijvoorbeeld van menslievendheid en geduld, durf en doorzetting. "Ik denk maar even terug aan de heilige Agatha van mijn geboortedorp. Ze hield vol dat ze niet wilde trouwen met de rijke edelman al waren de bruidsschatten nog zo groot. Al werd ze door de hoeren opgefokt tot valse erotiek. Haar borsten werden afgesneden. Ze moesten over glasscherven lopen, "somde ik op. "Kan het nog gruwelijker, "gromde mijn Maria. "Nou, denk dan eens aan de eenvoud en geduld van Florence Nightingale, "bracht ik voorzichtig naar voren. Daarna passeerden we het grote huis van de familie Frank.

De jongste zoon des huizes was een wereldberoemd componist geworden die de ernst van de Duitsers had weten te mengen met de Bourgondische joui de vievre van de Belgen. "Zo was onze Wiel ook, "vervolgde ik tegen Maria. "Een echte Limburger met een gezwollen taal en een dubbele brouw-R. Altijd Bourgondisch genietend van bier, fruit of gebak. Tot slot kwam hij altijd tot de redevoering: of je nu vast of zwelgt. Kost allemaal evenveel geld. Dus Piet ik zou graag komen werken, zodat ik de maand weer kan rondkomen… "

Al pratend belandden we op het gazon van de jeugdherberg waar we moesten overnachten. In het gras hadden we ons gat neergezet op de glooiing van de helling, aldaar beval mijn Maria Blondina: "Zitten en je benen omhoog. "

 

 

 

Dag twee  Volkerich -  Aken

 

Die dag begon al berevroeg. Voor enen werd ik wakker. Ik moest naar de wc. "Ja, waar was die ook alweer, "wroette ik koortsachtig in mijn brein. Mijn kamermaatje had me de weg alle keer gewezen. Deze lag nu heerlijk te snurken. Voor mij was hij in de avonden een echte afgezant van de engel Rafaël.

Voorzichtig sloop ik door de gangen. Ik passeerde verschillende half geopende slaaphokken. Een compleet koor van knarsentandende een snurkende pelgrims. Eindelijk vond ik de toiletgelegenheid. Terug in bed was ik zo helder als de volle maan. Eindeloos kropen de uren voorbij. Ik zocht mijn tas eens na voor een boek. Alle door Frodo ingepakte groentenbakjes kraakten door mijn gezoek. Het is het warmer en warmer, want de verwarming stond te loeien. "Zou dit de donkere nacht zijn? "Mijmerde ik draaiend en zwetend op m'n warme bed.

Zo zat ik dan, goddank eindelijk, om 8:00 mijn koffie op te slurpen in de overvolle eetzaal. Iedereen deed alweer zijn best boven het lawaai uit te tetteren.

"Ik ga vanmorgen met jou wandelen, "zei de Maria media vanuit het niets. "Kom zo terug. "Nou ja, dat 'zo 'werd een wijd begrip. De eetzaal liep leeg en ik kon op mijn zeven gemakken de zaal doorkuieren. "Goedemorgen! "Begroette het duo van de corveeploeg naar mij. Ze begonnen mij ondeugend te ondervragen, zoals: "Wat vind jij nou het moeilijkst in deze tocht? "Spontaan knalde het antwoord uit mijn mond: "Wachten! "

Inmiddels kwam al marcherend Maria II naar binnen. "Dat werd tijd ook, "dacht ik. "Straks belt radio Drenthe en dan ben ik niet aan de wandel. "Ik had nog wel met zoveel moeite met mijn mobieltje geoefend.

Afijn, het viel reuze mee met Maria media. Stevig stapten we samen door alsof we beide de kar trokken die volgeladen was met melkbussen. Ze vertelde me: "Ik heb een oude buurman met wie ik vaak een wandeling maak. Die is ook blind en al ver in de 90. Dus ik weet hoe het wordt een blinde moet omgaan. "Intussen droeg ze me snel over aan Maria media majeur. Deze kwieke Maria begon met mij langs de Geul te hollen. Of de duvel er mee speelde, daar ging mijn mobieltje af. Geen probleem: handige Marietje gritste het apparaat uit m'n rugzak en drukte de telefoon aan mijn oor. "Dag Piet. Je zit nu in de uitzending van het programma 'de Brink, "klonk luid en duidelijk de stem van Albert Oosterhuus. "Waar loopje op het ogenblik, Piet? " "Langs de geul, "antwoordde ik al hijgend. "Je moet je mobiel niet zo dicht bij je mond houden, "was de eerste instructie. "Ja, we rennen langs de oevers van de geul. We moeten de andere pelgrimgangers in halen. "Zo verliep het korte interview. Albert was uiterst tevreden. Ook ik was zeer voldaan dat ik al joggend met de sportiefste der Maria's een verslag had gedaan aan het thuisfront daar ergens op de Drentse heide.

Alsof ik een ter vondeling gelegde peuter was, werd ik overgedragen aan de engel Michael. Dat was een rasechte Limburger.

"Kijk, "zei hij als een broer tegen mij. "Vanaf dit bruggetje kijk je zo rechtstreeks op mijn geboorteplaats Bocholt. "Om te bewijzen dat hij een echte man van de streek was maakte hij me attent op het getjilp van de ijsvogel. "Als we nog een beetje geluk hebben vang ik ook nog een geelbuikvuurpad voor je. "

alweer werd ik opgejaagd door Maria media: Dat het niet zomaar een praatje was dat ze gewend was met een blinde te lopen, ging ze nu bewijzen. Al keuvelend vertelden we elkaar de wederwaardigheden van Morenset als neutraal zink-en loodmijnen gebied. Iedereen was hier vrijgesteld van belasting en je kon er zoveel jenever stoken en smikkelen als je maar wilde. Het plaatsje lag er nu ook wat verpauperd bij en werd doorkruist door een drukke verkeersweg. Nogal logisch, het was een verkeersroute tussen Antwerpen en het Ruhrgebied.

Dat het ook voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog een route van wezenlijk belang was, daar is de 60 m hoge spoorbrug een bewijs van. Het is een van de zwartste en droevigste monumenten van onze geschiedenis. Ik huiverde even en mijn metgezel aan de linkerkant en een gezellin aan de andere kant huiverden ook. Ik bad zachtjes: "God heb erbarmen met allen die hier begraven zijn. Breng hun zielen naar de hemel. "Temeer dat ik besefte te lopen over de resten van lijken van alle krijgsgevangenen die waren gedumpt in het beton van de torenhoge brugpijlers. Eenmaal onder de brug lopend las Maria "von himmel kom ich Herr.Ich grusse euch. "Even schrok ik en mompelde: "Gruss Got wenn sie zu himmelgehen. "

Bij het rustpunt aangekomen leek het wel een aardse landing, want daar werd ik zo verwelkomd door Maria melodia en Angelica. Nog steeds wat onder de indruk ging ik geflankeerd door de beide Maria's langs de calvarieroute, oftewel de kruiswegstaties. Mijn beide gezellinnen vroegen mij om bij de verschillende staties te knielen en een stil gebed of paternoster te prevelen. Daarna deden we wat muntjes in het offerblok.

Stevig gearmd en snel doorstappend toog ik met mijn beide begeleidsters de Bitweg hinauf. Halverwege de helling van de Bitweg bleven Maria Angelica staan: "ik kan niet meer. "Gierend en hijgend joeg haar adem door de wijd opengesperde neusgaten. Toen las melodia: "Herr, segene du der den Wanderer hier von deinen Biltenis steht. "

"Mijn hart staat stil! "Schreeuwde Angelica het uit. Even kreeg ik het ook benauwd. Een half uurtje geleden was ik verguld met deze twee prachtige oma's. Maar nu, wat moest ik nu?

"Daar gaat mijn hartje weer, "zei Angelica nogmaals. Met vereende krachten duwde ik mijn beide Maria's naar boven. "Zo moet Jozef zich ook gevoeld hebben toen hij Maria en Jezus de helling op duwde, "maakte ik de vergelijking.

Om mijn angst te overmannen begon ik maar te zingen: "Maria te minnen wat zalig genot. Zij is onze moeder, de moeder van God…. "Gelijk kreeg hij bijval van melodia. En die melodia had haar oogjes niet in haar zak plotseling las ze luidkeels voor: "Pilger verfehle nicht dein lebensziel..

Omdat Angelica alles op alles zette om in de goede conditie te komen trok ik nu gearmd verder met melodia. Na verloop van enige tijd vroeg ze mij: "hadden jij en je geliefde gezamenlijk een levensdoel voor ogen? Vertel eens wat over haar.. "

Even aarzelde ik. Intussen stapten we stil verder. Langzaam aan begon ik te verhalen over hoe wij eerst samenwoonden op een kamertje van 2 × 3 m in Utrecht. Hoe we samenwerkten in ons pottenbakkersatelier. "Soms rolden we achter elkaar in de wei, terwijl we een schaap probeerde te vangen. Om de hoefjes te kappen, "eindigde ik tot slot.

Ja, we werkten veel samen. Ook deelden we veel verdriet toen onze zoon wegliep…. "

Onderaan de berg gekomen zei ze tegen Maria Angelica: "Ik heb Piet geïnterviewd. Hij kon niet zien dat ik Hella van der Wijst was.. "Nou ja "dacht ik. "Kreng, blijf alsjeblieft serieus. "

Na enkele minuten kwam melodia weer naast me lopen en vertelde me treurig, met wat horten en stoten, haar levensverhaal.

Een tijdje later bracht Maria Angelica de wending in de gang van zaken. Ze was oorspronkelijk afkomstig uit het Oost-Aziatische bergland en was doordrenkt met boeddhistische levenskunst en praktijk: "parensjento..parensjento, "sprak ze gebiedend. "Geeft dit schepsel de ruimte om het pad over te steken. "Het was een torretje die het pad overstak. Met haar stok wees zij iedere passerende pelgrim een omweg te maken, zodat het kleine schepseltje niet zou worden platgetreden.

Eenmaal op één van de hoogtepunten van de Vaalserberg aangeland hielden vele pelgrimgangers halt, want vanuit dat punt werd een prachtig uitzicht geboden op Aken, met in het midden de Lousberg.

"Is dat een luisberg? "Vroeg Angelica mij. Nee, Lous is sluw. Nog sluwer dan de duivel. De oude vrouwtjes van Aken waren zo sluw dat ze zelfs de duivel te slim af waren… "Zo wilde ik mijn verhaal vervolgen. Ik kreeg evenwel de gelegenheid niet. "Maar ik ben nog sluwer dan de ouwe vrouwtjes van Aken, "schetterde Angelica. "Weet jij dat wel, Piet? "Krijste ze vol theatervuur. "Ja, maar ik ben zo wreed als de weerwolf, "zei ik sissend en sloeg enkele malen met mijn Jacobsstaf op de grond. "We zullen wel eens zien wie er de baas in huis is, "klaterde de vrolijke stem van Angelica. Ik schaterde het uit: "Ik zal jouw huis eens wegblazen. Dan kom ik nooit met thuis, "riep ik vrolijk.

Er vormde zich een kring van bedevaarders om ons heen. Ze moesten hun lachen bedwingen. Al spelend en schertsend daalden we de helling af . Zelfs toen ik even een sanitaire stop wilde maken, kondigde Angelica dit met veel bazuingeschal aan, terwijl Maria melodia het pelgrimslied van de Compostela de Santiago aanhief: "Uritreia, uritreia…. "

Bekaf waren we toen we eindelijk bij de jeugdherberg Colijnshof arriveerden. Daar moest ik er een slot een ritueel ondergaan: de stoere Maria Angelica nam mij mee naar de wasbakken en commandeerde: "Piet, was je handen. Geef me je bril maar hier. Die zal ik poetsen, dan kun je ook je gezicht schoonspoelen. "Gedwee en eerbiedig volgde ik haar rituelen.
Ik besefte dat mijn hart en ziel gereinigd moesten worden. Dit was een nieuwe vorm van vasten die mijn geest deed opbloeien.

Pelgrimeren is spelen in het bos en je daarna laten wassen door "tante ". En met een gezalfd hoofd plaatsnemen aan de avondmaaltijd in de Colijnshof.  Die avond werden we nog getrakteerd op een presentatie over de iconografie. De presentator was zo'n groot gastheer dat hij alle iconen materiaal liet voelen. Bovendien vertelde hij heel nauwgezet welke voorstelling erop werd afgebeeld en welke materialen hiervoor werden gebruikt. "Het kijken naar een icoon , is kijken in je hart, zodat de weg tot God wordt geopend. Tot slot zongen we de prachtige Byzantijnse spreuk:

 

 

Dag drie

 

Van Aken naar Simpelveld

 

die morgen zat ik nog na te genieten van de goede nachtrust. Misschien kwam dat wel van het lekkere Duitse bier dat ruimschoots werden aangeboden in grote kelken.

"Piet, vanmorgen willen wij met jou wandelen, "zongen Maria ludentia en de sterren-der--zee mij toe. "Wie eerst? "Vroeg ik. "Oké, eerste Maria ludentia, want ik ben erg aan Maria's gewend. Ik pakte mijn duimstok uit de zak. Gewapend met dit provisorische stuurstokje in mijn linkerhand en mijn blindenstok in de rechterhand begon deze Maria mij weer instructies te geven. Ze was een parmantige moeder, zodat we binnen enkele minuten alweer in de richting van de Vaalser allee liepen, op weg naar de Dom van Aken. Aan mijn rechterzijde werd ik geëscorteerd door mijn sterre-der-zee, die voortdurend de richting aangaf gelijk de vleesgeworden polster.

Gesteund door deze vrouwelijke schoonheden voelde ik mij groeien in kracht. Ik voelde me toenemen in stoutmoedigheid, zodat ik zelfs even poseerde op de steen voor het Rathaus. De steen waarop de ter dood veroordeelden moesten staan teneinde hun vonnis te horen uitspreken. Je kunt je wel invoelen hoe het gezicht van zo'n arme sloebers stond. Het mijne was meer dat van de koekoeksklok waarvan het deurtje open ging. Evenwel, toen we de achthoekige Dom binnen traden, waren we alle drie diep onder de indruk van de monumentale trappen, dan de stijlvolle reuzen pilaren die als een marmer wervelkolom het machtige plafond omhoog tilde. Daarop was het 'laatste oordeel ' geschilderd.

Ik stel me zo voor dat in het midden er een hele hoge zetel is, een troon waarop God-de-vader zich verheft, bijgestaan door zijn zoon. En van alle zijden kwamen de volken toestromen om stuk voor stuk geoordeeld te worden, nadat ze verantwoording over hun aardse doen-en-laten hebben afgelegd.

Voorzichtig proberen mijn Maria's te onderscheiden waren de kaiserstuhl was. Wel, die was zo hooggeplaatst, op de hoogste galerij, dat slechts het "voetenbankje "zichtbaar was. Desalniettemin bleef de robuuste architectuur de boventoon voeren. Steeds meer werden we bevangen door de esthetiek van het marmer en de wisseling van het wiskundig lijnenspel.

Helemaal nog in de ban van deze torenhoge tempel traden we weer naar buiten, waar we verwelkomd werden door te vrolijke voorjaarszon.

Op naar de Sint Jacobs kirche. De kerk voor alle pelgrimgangers die op bedevaart gaan naar Santiago.

Blijgezind wandelde wij als trio deze apostel kerk in. Een prachtige tempel met veel Mariabeelden. Onze moeder en maagd was meestal in een blauw kleed gehuld. Dat deed me denken aan de reinste-der-schepselen, dat hielp de pest bestrijden. Na enige tijd nam Maria ludentia mij mee de kerkbank in, waar wij knielden om enige tijd stil te zijn. Ik kon niet bidden, maar langzaam opende zich mijn hart en ziel en buiten mijn wil ontwelden de tranen zich aan mijn binnenste en stroomde rijkelijk over mijn wangen…

 

Gelukkig nam mijn eerste Maria me bij de arm en we schuifelden naar buiten. Vergezeld door mijn tweede Maria gingen we een terrasje opzoeken. Daar besloten we onszelf op te sterken met een pittig bakje koffie.

Na deze hard versterking ging ik gearmd verder met mijn sterre-der-zee. Na enige tijd babbelden we over de geboortegrond van mijn vrouw zaliger, want de wortels van mijn tweede Maria en mijn geliefde lagen allebei in het Hollandse polderland. Deze zangerige West-Fries deed mijn hart van vreugde opveren, zodat ik al wandelend mijn emoties weer de baas kon worden. Immers de vastentijd is ook een tijd waarin het hart gereinigd moet worden van boosheid en verdriet. Ik voelde dat de ware reisgenoot de boodschap van de Engel-uit-de-Hooge in de praktijk bracht. Een ogenblik later wandelden we door het Friedhof, waar de bladeren ritselde als het ruisen van een voltallig koor. Een koor dat zich verdekt had opgesteld tussen de vele marmeren zuilen van de Dom. Vervolgens passeerden we de galerijen van de Campo Santiago. Er heerste daar zo'n sereniteit van schoonheid en zuiverheid. Zou dat komen omdat daar alleen maar rijken lagen begraven? Welnee, in het graf is iedereen gelijk. Dus het moet wel de architectuur van de tuinen en gebouwen geweest zijn die mij zo imponeerden.

"Vind jij het hier ook zo prachtig? "Vroeg mijn Venusster. Ik zuchtte en beaamde kleintjes: "jaaaa…. "

Na een korte lunchpauze kreeg ik bezoek van een echte Maria. Zij was een Limburgse en had gehoord dat er een bio-boer Piet meeliep. Aangezien ze al jaren werkzaam was op een biologische boerderij in Duitsland, wilden ze graag wat plant-en zaaiadvies voor haar moestuin. Ze was een authentieke matriarchale Maria. Nadat ik haar uitvoerige instructies had gegeven over het zaaien en oogsten van worteltjes het hele jaar rond, begonnen we over haar parochie in Bocholt. Allereerst over het kruisbeeld van Jezus Souriant. "De lachende Jezus ". Ja, ik had al de hele tijd het gevoel dat onze-lieve-Heer mij wat zat te belachen. Had ik me niet dood zenuwachtig gemaakt tijdens de voorbereidingen voor deze tocht: wat zou ik moeten eten, waar te poepen of te plassen, waar te slapen. Het was voor mij net zo gevoel als in het lied:

zomaar te gaan,

met een stok in je hand.

Zonder te weten wat je zult eten.

Eindeloos ver is het beloofde land..

Al zingend had ik bijval gekregen van een andere bedevaartganger. Nu ik hier voor de glimlachende heiland stond en zijn gezicht betasten, voelde ik dat hij midden onder ons was. Ik stond er wat bedremmeld bij. "Wat vind je van hem? "Vroeg mij Maria Mutter. "Ik wist niet dat een lachende Jezus bestond. " Antwoordde ik bescheiden. "Natuurlijk. Hij is hier expres gekomen. Al was het alleen maar om die domme Bocholters… "

Samen gingen we de dorpskerk in. Allereerst wees ze me op een modern schilderij van Mondriaan. "Dat hebben jullie niet in Drenthe, hè? "Nee, wij kunnen het klassieke en moderne niet met elkaar rijmen. Dus bij ons kan ’t nie aans.. "Moest ik toegeven.

Daarna knielden neer voor een Mariabeeld en baden enkele weesgegroetjes. Toen ik opstond voelde ik me net zo'n halve goeroe. Ik was blij dat ik enkele euro's in het offerblok kon stoppen. "Zo, alle schuld is weer vereffend, "zei ik zachtjes.

Mijn Limburgse vriendin nam afscheid en bedankte me hartelijk voor de gezellige wandeling. Ook ik voelde me dankbaar omwille van deze ontmoeting.

Onmiddellijk zette ik mijn tocht voort. Eindelijk mijn afspraak met Maria Filia inlossen. We hadden al herhaaldelijk wat gesprekjes met elkaar gehad over kleine boeren, economische grootmachten en politieke verhoudingen, nationaal en internationaal. Dat was evenwel aan de eettafel geweest. Maar nu we zo de heuvel-op-en-af gingen verliepen de gesprekken op een totaal andere toon.

Het valt makkelijk te raden waarover de pelgrims het hebben: Hun levensweg. Het is een weg van spelen, groeien, volwassen worden en werken. En… Ja als we dan eindelijk bereikt hebben wat we ongeveer gedacht hadden, dan komt er een scheur in ons bestaan, de kink-in-de-kabel. Dan zijn we pas op de echte levensweg van vallen, opstaan, verdriet en geluk, gemis en gewin. Dan wordt het een lijdendsweg..

Eigenlijk hebben Maria Filia en ik beurtelings stilgestaan bij de stopplaatsen van Jezus op zijn weg naar het kruis: Jezus loopt met zijn kruis op zijn schouder, zijn rug en zijn hoofd zit vol bloed. En dan, dan komt hij zijn moeder tegen. Zijn moeder gaat met hem mee. Tot onder het kruis.

Als kinderen lijden komen ze vaak weer hun ouders tegen. En als ouders lijden komen vaak hun kinderen weer op hun pad. "Soms gaat een dochter van 60 jaar nog een pelgrimstocht maken met een vader die al ver in de 90 is. "

Intussen waren we aangekomen bij ons nachtverblijf in Simpelveld. Daar werden we hartelijk begroet door Grutte Pier die mij gelijk begon te ondervragen hoe het kwam dat ik me altijd liet vergezellen door de vele Maria's. Mijn antwoorden deden er niet zo toe, want hij vuurde steeds meer vragen op me af, zodat er een vrolijke discussie ontstond.

Plotsklaps werd onze gezelligheid verstoord door het bericht dat een schutter met een mitrailleur dood-en-verderf had gezaaid in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn.

Ik kreunde: "ik heb de laatste drie dagen geen nieuws gehoord. " Alsof ik door mijn volgen van het nieuws het afschrikwekkende van de wereld zo kunnen tegenhouden. Daarom bad ik zachtjes: "God hebbe hun ziel. Breng alle zielen naar de hemel… Oh, mijn God… "

Plots verscheen er onverwacht een nieuwe pelgrim op het toneel: Het was Frodo, die van plan was zijn tovering in het vuur te werpen. Die nacht brachten we door in het Damiaan huis. Een groot seminarie met honderden  meterslange gangen met aan het eind daarvan de toilet. Zo moest je wel drie keer in je broek plassen voordat je bij de pisbak was. De lezingen op die avond waren helaas saai en slaapverwekkend op de kwinkslag na van Hella van der wijst. Desondanks, of misschien wel dankzij, had ik een heerlijke nachtrust.

 

 

Dag vier:  Simpelveld - Wittem

 

Frodo is ook een echte navolger van Sint-Jozef - de patroonheilige van handwerkslieden en boeren. Hij stootte voor mij de kapeldeuren van de kapel, die verstopt lag in huize Damiaan, open om er even van te laten genieten van de geweldige akoestiek van deze gewijde ruimte. Ik zong uit volle borst: "hijgend hert der jacht ontkomen… "En toen de woorden klonken: oh God, wanneer komt die dag dat ik bij u zal wezen.. "Toen schoten mijn gebedswoorden door de koepel heen. Het was alsof de hemel openscheurde

 

Na dit devote intermezzo dronken we een paar bakken koffie in de eetzaal. Er werd verteld dat we volgende morgen de eucharistie werd gevierd in de kapel van het loreto klooster. "Oh, dat is het klooster van mijn geliefde zusters van 'het arme kind Jezus '"zei ik verrast.. Die volgende morgen klonken de woorden in die viering: "neem en eet hiervan, dit is mijn lichaam dat voor u gegeven wordt. "Nou en of, vele mede pelgrims hadden hun lichaam en ledematen en zintuigen met mij gedeeld.

En dit is de beker van het nieuwe altijddurende verbond. Dit is mijn bloed voor u vergroten ter vergeving van alle zonden..”

Zeker en waar. Dat klauteren over prikkeldraad en glijden langs de keien had bloed zweet en tranen gekost. Mijn medebroeders en zusters hadden me erdoorheen gesleept. Barmhartigheid en ontferming tieren nog welig….

 

Omdat ik zo blij en rijkelijk gezegend de kapel had verlaten zei mijn Jozef: "Ben je nog sterk genoeg om een ernstige confrontatie aan te gaan? Want uit dit beeld drukt alle menselijke ontzetting en ellende uit. "

Deze beeldengroep stelde een man voor die als een varken werd afgeslacht, terwijl zijn vrouw en kind, die moesten toekijken van pijn en ontzetting, ter aarde vielen.

"Dit is een monument ter nagedachtenis van de vreselijke slachtpartijen ten aanzien van de Russische krijgsgevangenen. "Was mijn conclusie.

Na zulke scherpe tegenstellingen van vreugde en verdriet loop je als pelgrim geruime tijd verder. Dan is het toch een soort van heling om even luchtig te mogen wandelen met de Grutte Pier en Maria madonna. Zomaar over: "weten jullie wel dat we over het krijtland pad gaan. Dat zijn aardlagen die wel 60 miljoen jaar geleden gevormd zijn. "Grutte pier had evenwel altijd weer een nieuwe vraag: "hoe kan dat nou dat er tussen die merkel en kalk ineens zo'n dunne vuurstenen laag zit? ". Het antwoord is heel simpel: "de aarde is altijd op een heel dynamische wijze zich aan het formeren: van binnenuit heb je vloeibare lava die uit vloeien. Vanuit de oppervlakte heb je het gruis van de bergen dat wordt door de stromen meegenomen naar beneden, wordt steeds fijner en fijne en verdwijnt in de troggen van de oceaan…. "Dit werd Maria madonna al te droge wetenschappelijke kost. "Piet, ik wil naast jou lopen, want mijn spirituele honger is nog niet gestild. " "Maria te Minnen, wat zalig genot, "zong ik zachter neuriënd. Ik geniet er altijd van na veel gebabbel over kinderen, kleinkinderen te komen tot heel eenvoudige vragen als: "Wat betekent moeder Maria nou voor jou? En ik ben helemaal niet katholiek opgevoed moet ik nou haar vereren of aanbidden? "Ik dacht een poosje na: "Geen van beiden is er eigenlijk aan de orde. Maria mag je groeten. Tegen Maria kan je altijd praten. Ze kent alles wat het menselijke hart beroert. Het is een universele moeder. Die zelfs zoveel durf heeft dat ze zelfs staande op de maan en omringd door vele sterren en nieuwe mensenzoon baart.. Een nieuwe mens die leert praten van hart tot hart… Over levenszaken die er echt toe doen… " Plotsklaps moest ik mijn geestelijke overpeinzingen eindigen.

"Het wordt moeilijk Piet. Je moet een kisseket door! "Roepen Maria madonna en grutte pier. "Wat is dat nou? Zegt het nog eens voor? "vraag ik alsof ik Russisch hoor spreken. "Luisteren, niet vragen, "zegt mijn grote vriend. "Ik ga voor op en jij volgt de rug van Maria. "Ik betastte even de rug van mijn madonna en ik voelde een loodzware rugzak. "Dat vrouwtje zakt in als ze mij op de rug moet nemen, "denk ik gauw. Intussen wordt ik met man en macht door een dranghekje dat midden op een smal bruggetje staat gewurmd. "Is dat alles? "Denk ik "zeg toch gewoon dat het een draaih.. "Ik maakte mijn zin niet af "straks verzuipen we nog in de Ijsderbeek! "Schreeuwde ik paniekerig. Ik wilde een sprong nemen om over draaipunt heen te wippen. "Kijk uit! Straks ontmand je jezelf nog met die ijzeren punten, "ginnegapte Grutte Pier "Oh, hij hoeft zich niet meer te bewijzen. Hij heeft al nageslacht zat, "giechelde mijn madonna Maria.

 

 "Dit had de KRO tv moeten filmen, "riep Jozef mijn begeleider. Maar Frodo zou Frodo niet zijn of hij stond zelf deze scène al te filmen. En ik besefte dat er linea recta weer een filmpje van het 'product Piet 'op YouTube geplaatst zou worden.

Want zo'n pionier als Frodo is van alle markten thuis: hij is een voortreffelijk tekenaar en marketingman. Voorts hebben we samen vele groententuinen aangelegd. Dagelijks knutselen we aan de marketing van ons eigen producten.

We construeerden ligfietsen, dubbel fietsen en allerhande karren en werktuigen. Frodo is evenwel de ontwerper. En ik, ik ben vaak zijn knechtje met veel fantasie.

 

Toch heeft het event bureau, dat deze pelgrimstocht mede hielp organiseren, ons pioniersverhaal nog lang niet genoeg gebruikt om hun reclamewervings campagne te versterken.

Als 67-jarige ouwe laat ik me daarvoor graag gebruiken. Daarnaast geeft het een dankbaar gevoel dat ik voor goed doel mag lopen. Daarom ben ik - en mijn sponsors- uiterst benieuwd naar de wijze waarop deze gelden, uit naam van de katholieke kerk, hun werk gaan doen in den verre.

Uit naam van de katholieke kerk zijn er veel goede werken gedaan: moeder Teresa van Calcutta en Pater Damiaan in België. Zelf heb ik dankzij de katholieke braille bibliotheek veel studieboeken kunnen bestuderen.

Of ik het volgende jaar weer mee zou doen? Dat hangt van mijn nieuwe sponsors af.

 

Tot slot: hiep, hiep, hoera voor alle pelgrimvrienden en vriendinnen!!

 

 

 

 

 

P.S. Graag uw reactie of commentaar of nieuwe suggesties voor sponsorwerving en nieuwe goeie doelen waar pelgrim Piet met andere mensen ergens voor zou kunnen lopen.

 

 

Voor meer info:

www.heidevlinder.nl

www.pietdekker.org